Rijkswachters: special edition

Deze houten robot is ontworpen door Studio Hamerhaai en speciaal voor de Stripdagen in Haarlem gecostumised. Deze Rijkswachter was samen met de andere 22 Rijkswachters tijdens de Stripdagen in Kunst Centrum Haarlem. Mede-exposanten waren o.a. Thé Tjong-Khing, Wasco en Aimée de Jongh. 

• Ontwerp robot: Studio Hamerhaai
• Gemaakt van oude transportkisten van het Rijksmuseum
• Kunstenaar: Mignon Nusteling, 2022
• Klei, acryl en epoxy op hout
• 30cm hoog
• Slechts 1 stuk beschikbaar

meer informatie over de customising:

“Als kind nam mijn moeder mij vaak mee naar musea. Ik weet zelfs nog dat ik zo jong was, dat ik aanvankelijk nog niet eens kon beseffen wat een museum was. Meerdere malen had ik aan mijn moeder gevraagd: “Van wie is dit huis? Zijn al deze spullen van hen? Waar slaapt diegene dan? En stuurt diegene ons rond bedtijd weg?” Mijn moeder legde het telkens geduldig maar tevergeefs uit. Pas toen ik in een zeventiende eeuwse tong, afgehakt van raadspensionaris Johan de Witt,  macaber in een vitrine zag liggen, begreep ik het concept van een tentoonstellingsinstituut. Zo’n tong heb je niet voor de lol.

Museumzalen zijn imposant. Alles is precies zo ingericht dat de kunst zo goed mogelijk uit de verf komt, van de lampen tot de kleur op de muur. Door alle commotie en opsmuk in zo’n museale ruimte zou je bijna vergeten dat het schilderij ooit ergens anders was; in het atelier van de kunstenaar. Misschien heeft die het wel vervloekt, het weg willen gooien. Soms ontdek je in de uitgeharde olieverf iets wat mogelijk een schaamhaar is. Het werk is duidelijk met menselijke hand gemaakt. Kunst is eigenlijk iets heel intiems. Een tijdscapsule van de kunstenaar en zijn materiaal. De liefde, de strijd. Je zou het bijna vergeten. En toch is het allemaal terug te zien, wanneer je met andere ogen kijkt.

De eerste keer dat ik een Van Gogh in het echt zat, voelde ik een rare verliefdheid die tijd overstijgt. Als puber had ik al zijn brieven gelezen en was geboeid door de combinatie van zijn reflectievermogen en toch doodvermoeiende complexiteit. Het zien van zijn schilderijen in het echt, deed me beseffen dat de man die ik buiten tijd om zo goed had leren kennen, zelf aan deze doeken had gezeten. Zijn grove, impulsieve streken, waarbij soms niet eens een kwast te pas kwam, maar direct vanuit de tube op het doek werd aangebracht, voelde bijna erotisch op mijn hoornvlies. Op een gegeven moment stond ik zo dicht als de suppoost mij toeliet met mijn neus op het doek. Ik voelde dezelfde tinteling als wanneer ik voor de eerste keer bijna de lippen van mijn geliefde voel. Ik voelde een eenzijdige intimiteit, dichterbij deze man die ik heimelijk bewonder, zou ik nooit komen. Daarvoor was hij 115 jaar te lang dood.

Toch bestaat er iets wat het van mij wint. Want niemand komt dichterbij een innige knuffel met Van Gogh dan het schuim en hout van zijn transportkisten. Zie bieden soms een dagenlange veiligheid op reis, en mogen in intieme rust van een lege museumzaal in innige omhelzing nog eens 24 uur acclimatiseren.

Dit clowntje weet hoe het is om een kunstenaar en diens handwerk te beschermen. Ik heb haar namelijk geschilderd op het hout van een transportkist van het Rijksmuseum. Interieurontwerpers bouwden van de kist een robotje, genaamd een Rijkswachter. Tussen 2020 en 2022 werkten zij samen met illustratoren waar deze special edition uit voort kwam.”